صداي سکوت

روستا - قسمت دوم

Hany — Wed, 11 Jan 2012 00:52:00 GMT

تو رشته معماري درسي داريم به نام روستا که شامل دو قسمته: روستا I و روستا II؛
تو مطالب قبليم با عنوان روستا - قسمت اول اشاره‏ي مختصري به نام يه روستاي زيبا توي شهرستان رودبار به نام روستاي " ويه " کردم؛ گروه ما براي درس روستاي خودمون، اين روستا رو انتخاب کرديم و از سعادتمون بود که در خدمت مردم عزيز و مهمان‏نواز (شعار نيست - واقعيته) اين روستا باشيم؛ قصد من بر اينه که بتونم به نوعي اين روستا رو حداقل به سهم خودم به دوستان عزيز و خوانندگان وبلاگ بشناسونم، براي شروع هم از موقعيت جغرافيايي اين روستا شروع مي‏کنم و تو هر قسمت سعي مي‏کنم تا عکسايي که از اين روستاي زيبا گرفتيم رو براتون بذارم و در ادمه هم به بررسي مسائل و مشکلات اين روستا مي‏رسيم.
اميدوارم هر کدوم از خوانندگان اين نوشته بعد از اين که مطالب روستا رو دنبال کردن يه خورده اون رو با زندگي خودشون مقايسه کنن و اگه واقعاً دستشون به جايي بنده ! و کاري از دستشون برمياد (براي رضاي خدا) دريغ نکنن...

براي شروع از معرفي مکاني و شناخت روستا شروع مي‏کنم...
ادامه مطلب...

حکايتي از بهلول

Hany — Tue, 10 Jan 2012 22:44:00 GMT

امروز هنگام چک کردن ايميل‏هام به حکايت جالبي از بهلول برخوردم که برام جالب بود، به محض خوندنش تصميم گرفتم اون رو براتون بذارم؛ اميدوارم خوشتون بياد!

بهلول هر وقت دلش مي‏گرفت به کنار رودخانه مي آمد، در ساحل مي‏نشست و به آب نگاه مي‏کرد. پاکي و طراوت آب، غصه‏هايش را مي‏شست. اگر بيکار بود همانجا مي‏نشست و مثل بچه‏ها گِل بازي مي‏کرد.
آن روز هم داشت با گِل هاي کنار رودخانه، خانه مي‏ساخت. جلوي خانه باغچه‏ايي درست کرد و توي باغچه چند ساقه علف و گُل صحرايي گذاشت.
ناگهان صداي پايي شنيد، برگشت و نگاه کرد؛ زبيده خاتون (همسر خليفه) با يکي از خدمتکارانش به طرف او آمد، به کارش ادامه داد، همسر خليفه بالاي سرش ايستاد و گفت:
- بهلول، چه مي سازي؟
بهلول با لحني جدي گفت:
- بهشت مي سازم.
همسر هارون که مي دانست بهلول شوخي مي کند، گفت:
- آن را مي فروشي؟!
بهلول گفت:
- مي فروشم.
- قيمت آن چند دينار است؟
- صد دينار.
زبيده خاتون گفت:
- من آن را مي‏خرم.
بهلول صد دينار را گرفت و گفت:
- اين بهشت مال تو، قباله آن را بعد مي‏نويسم و به تو مي‏دهم.
زبيده خاتون لبخندي زد و رفت.
بهلول، سکه‏ها را گرفت و به طرف شهر رفت؛ بين راه به هر فقيري رسيد يک سکه به او داد. وقتي تمام دينارها را صدقه داد، با خيال راحت به خانه برگشت.
زبيده خاتون همان شب، در خواب، وارد باغ بزرگ و زيبايي شد. در ميان باغ، قصرهايي ديد که با جواهرات هفت‏رنگ تزئين شده بود.گل‏هاي باغ، عطر عجيبي داشتند. زير هر درخت چند کنيز زيبا، آماده به خدمت ايستاده بودند. يکي از کنيزها، ورقي طلايي
رنگ به زبيده خاتون داد و گفت:
- اين قباله همان بهشتي است که از بهلول خريده‏اي.
وقتي زبيده از خواب بيدار شد از خوشحالي ماجراي بهشت خريدن و خوابي را که ديده بود براي هارون تعريف کرد؛
صبح زود، هارون يکي از خدمتکارانش را به دنبال بهلول فرستاد. وقتي بهلول به قصر آمد، هارون به او خوش آمد گفت و با مهرباني و گرمي از او استقبال کرد. بعد صد دينار به بهلول داد و گفت:
- يکي از همان بهشت‏هايي را که به زبيده فروختي به من هم بفروش.
بهلول، سکه‏ها را به هارون پس داد و گفت:
- به تو نمي‏فروشم.
هارون گفت:
- اگر مبلغ بيشتري مي‏خواهي، حاضرم بدهم.
بهلول گفت:
- اگر هزار دينار هم بدهي، نمي‏فروشم.
هارون ناراحت شد و پرسيد:
- چرا؟
بهلول گفت:
- زبيده خاتون، آن بهشت را نديده خريد، اما تو مي‏داني و مي‏خواهي بخري، من به تو نمي‏فروشم!

دزده و مرغ فلفلي

Hany — Mon, 09 Jan 2012 20:19:00 GMT

نميدونم غروبي چي شد يهو ياد کتاب داستانهاي دوران کودکيم افتادم، زياد نبود تعدادش اما واقعاً خاطره‏ي شيريني بود؛
يکي از اونها که تنها چيزي که ازش برام مونده فقط اسمشه، داستان " دزده و مرغ فلفلي " نوشته استاد، مرحوم منوچهر احترامي؛
حيف شد که الآن کتابش رو ندارم! وگرنه حتماً يه دور از سر تا تهشو ميخوندم؛ با اينکه کتابش ادبيات شعر کودکان بود اما همون موقع حتي بزرگترها هم از شنيدنش لذت مي‏بردند؛
يادمه وقتي چهار سالم بود کل داستان رو از بر بودم، اعضاي خونه انقدر برام خونده بودن که حفظ شده بودم، الآن که محتواي کتاب رو تو نت سرچ کردم مي‏بينم کار ساده‏اي نبوده، يعني بايست حداقل ده دقيقه‏اي رو تند دتند و پشت هم ميخونديش تا تموم شه؛ با اين اوضاع بازم فاميلا و آشنايان ميومدن خونمون ازم ميخواستن براشون بخونم؛ يادش بخير...

نکته‏اي که اين بين هست تفاوتيه که بين نسلها داره اتفاق ميفته و فرهنگي که داره به قهقرا ميره! اين تفاوت رو به راحتي مي‏تونيم لاي همين کتاب داستانها و مقايسشون با کتابهاي الآن پيدا کنيم ...
در ادامه داستان و فايل صوتي " دزده و مرغ فلفلي " رو براتون ميذارم؛ احياناً خيليامون قبلاً حداقل اسم اين داستان کودکانه رو شنيديم؛ اميدوارم ازش خوشتون بياد.
دانلود فايل صوتي
داستان در ادامه مطلب ...

ايام امتحانات

Hany — Sat, 07 Jan 2012 22:39:00 GMT

ايام امتحانا که ميشه اصلاً اوضاع زندگي آدم (مثل من البته، کمي بي‏برنامه!) به هم ميريزه ؛ دوست داري هر کاري بکني اما درس خوندنت بيفته عقب، به خصوص اگه تعطيليه بين امتحاناتت زياد باشه ؛
حاضري همه کارايي که قبلاً نمي‏کردي يا حوصله انجمش رو نداشتي رو با هم بکني ؛ از ديدن برنامه‏هاي بسيار جالب تلويزيون گرفته تا شنيدن اخبار روز دنيا !!!
من موندم ما (اکثر ما) چرا اينجوري هستيم؛ باباجان درستو بخون شب آخريه بتوني درست بخوابي ديگه؛
ميري نت چه کني؟ ميري تو وبلاگ مينويسي آخر ترمت رو ناديده ميگيري !! (خداييش نت نباشه، چه کنيم؟!)
از اون ور ، بعد که ترم تموم ميشه اولين حرفمون اينه که چه ترم سختي داشتيما، چقدر شبها رو بيدار مونديم ؛
کلي هم به خودمون مي‏باليم که ترم رو گذرونديم کلي هم سختي کشيديم، انگار ما بوديم که بيستون رو جابه‏جا کرديم!!!
ديگه تمام اين بي‏برنامگي‏هامون، اين شل و ول بودنامون يادمون ميره ...
اما واقعاً من نمي‏دونم برخي از دوستان چطور به همه کاراشون به موقع ميرسن؟ کارشون يه ايوا... داره !!!
هميشه تهش يه آفرين باس بهشون گفت.
اميدوارم من و امثال من (آدماي بي‏برنامه) کمي از رفيقامون ياد بگيريم، انقدر نريم نت، خراب ميشيما ... حالا هي بزرگان! توصيه مي‏کنن ما جدي نمي گيريم...
آخر مطلبي براي تمامي دوستان آرزوي موفقيت در امتحاناتشون دارم (اميد آنکه توي امتحان زندگي پيروز باشن).

روستا - قسمت اول

Hany — Fri, 06 Jan 2012 21:48:00 GMT

هنوز بعد گذشت 7 ترم معماري خوندن، نتونستم با يه برنامه درست ترمم رو پيش ببرم؛ اين چند روزه بيش از هر چيز درگير درس روستا II بودم؛
اين ترم با دو تا از بچه ها هم گروهيم.. يه گروه که يکي از ما تو روستا I روستاش متفاوت بوده.
از همون شروع ترم مشکلاتي تو اين درس برام پيش اومد. اول اين که برا پيدا کردن هم‏گروهي و جمع شدن گروه به مشکل برخورديم؛ بعدش مشکلي براي لپ‏تاپم پيش اومد و تقريباً 1 ماهي رو بدون سيستم سپري کردم در اين بين مراحل ابتدايي کارمون به کندي پيش مي‏رفت و تنها يکي از هم‏گروهيام داشت کارا رو انجام ميداد.
ادامه مطلب...

نوشتن من هم کليد خورد !

Hany — Tue, 03 Jan 2012 22:04:00 GMT

امروز يکي از دوستان با حرکتي که زد من رو غافل‏گير کرد و من هم کاري که مدتها بود فقط تو ذهنم دوست داشتم انجام بدم رو ميخوام عملي کنم؛ اون هم اينه که بنويسم، از هر اونچه که مياد و ميره...
اميدوارم کوتاهي‏هاي که تا الآن تو اين زمينه کردم ديگه اتفاق نيفته.
و اما غافل‏گيري دوست عزيزمون !
Hany.In
از همين‏جا ازش تشکر ميکنم، اميدوارم بتونم درآينده باهاش خوب کار کنم و زحمتش رو جبران...

براي تو و خويش

Hany — Sat, 03 Dec 2011 00:06:00 GMT

براي تو و خويش

چشماني آرزو مي‌كنم
كه چراغ‌ها و نشانه‌ها را
در ظلمات‌مان
ببيند.

گوشي
كه صداها و شناسه‌ها را
در بيهوشي‌مان
بشنود.

براي تو و خويش، روحي
كه اين همه را
در خود گيرد و بپذيرد.

و زباني
كه در صداقت خود
ما را از خاموشي خويش
بيرون كشد
و بگذارد
ار آن چيزها كه در بندمان كشيده است
سخن بگوييم.

مارگوت بيکل
ترجمه : احمد شاملو

روا مدار

Hany — Tue, 29 Nov 2011 13:31:00 GMT

غروب فصلي
اين کفتران عاصي شهر
به انزواي ساکت آن سوي ميله هاي بلند
هرگز طلوع سلسله وار شبي در اينجا نيست
و تو بسان هميشه ، هميشه دانستن
چه خوب مي داني
که اين صداي کاذب جاري درون کوچه و کومه
در اين حصار شب زده ي تار
بشارتي ست
بشارت ظهور جوانه
جوانه هاي بلند
که رنگ اناري ميله
با آن شتاب و بداهت
دروغ بزرگ
زمانه خود را
در اوج انزجار انکار مي کنند...

خسرو گلسرخي

آري تو راست مي‏گويي...

Hany — Tue, 29 Nov 2011 13:23:00 GMT

آري تو راست مي گويي آسمان مال من است پنجره ، فکر ، هوا ، عشق ، زمين ، مال من است
اما سهراب تو قضاوت کن بر دل سنگ زمين جاي من است
من نمي دانم که چرا اين مردم ، دانه هاي دلشان پيدا نيست.
صبر کن اي سهراب
قايقت جا دارد ؟
من هم از همهمه داغ زمين بيزارم
به سراغ من اگر مي آييد ، تند و آهسته چه فرقي دارد ؟
تو به هر جور دلت خواست بيا
مثل سهراب دگر جنس تنهايي من چيني نيست، که ترک بردارد
مثل مرمر شده است چيني نازک تنهايي من...

1 ? = 1

Hany — Mon, 28 Nov 2011 00:56:00 GMT

معلم پاي تخته داد ميزد
صورتش از خشم گلگون بود
دستانش به زير پوششي از گرد پنهان بود
ولي آخر کلاسيها .... لواشک بين خود تقسيم مي کردند
وآن يکي در گوشه‌اي ديگر «جوانان» را ورق مي زد
براي اينکه بيخود هايو هو مي کرد و با آن شور بي پايان
تساويهاي جبري را نشان ميداد
معلم با خطي ناخوانا بروي تخته‌اي کز ظلمتي تاريک
غمگين بود
تساوي را چنين بنوشت : يک با يک برابر است
از ميان جمع شاگردان يکي برخاست
هميشه
يک نفر بايد بپاخيزد....
به آرامي سخن سر داد:
تساوي اشتباهي فاحش و محض است
نگاه بچه‌ها ناگه به يک سو خيره گشت و
معلم مات بر جا ماند
و او پرسيد : اگر يک فرد انسان ، واحد يک بود
آيا يک با يک برابر بود؟
سکوت مدهشي بود و سوالي سخت
معلم خشمگين فرياد زد آري برابر بود
و او با پوزخندي گفت: اگر يک فرد انسان واحد يک بود
آنکه زور و زر به دامن داشت بالا بود و آنکه
قلبي پاک و دستي فاقد زر داشت پايين بود؟
اگر يک فرد انسان واحد يک بود
آنکه صورت نقره گون، چون قرص مه مي داشت بالا بود
وآن سيه چرده که مي ناليد پايين بود؟
اگر يک فرد انسان واحد يک بود
اين تساوي زير و رو مي شد
حال مي پرسم يک اگر با يک برابر بود
نان و مال مفتخواران از کجا آماده ميگرديد؟
يا چه‌کس ديوار چين‌ها را بنا ميکرد؟
يک اگر با يک برابر بود
پس که پشتش زير بار فقر خم ميگشت؟
يا که زير ضربه شلاق له ميگشت؟
يک اگر با يک برابر بود
پس چه‌کس آزادگان را در قفس ميکرد؟
معلم ناله‌آسا گفت:
بچه‌ها در جزوه‌هاي خويش بنويسيد:

يک با يک برابر نيست...

خسرو گلسرخي

.با تشکر از دوستي که اين مطلب رو برام ميل کردند